தன் நித்திய கருமங்களுக்கு இன்றியமையாத பசுவை அஷ்ட வசுக்கள் கடத்திச் சென்றதைத் தன் ஞான திருஷ்டியால் அறிந்த வசிஷ்டர் அவர்கள் மனுஷ்ய லோகத்தில் பிறக்க சாபமிட்டார். முனிவர்கள் மனதில் கோபத்தால் எழும் எண்ணம் சாபமாக மாறி அக்கோபத்துக்குக் காரணமானவர்களை விரட்டும் என்பது முன்னோர்களின் நம்பிக்கை. முனிவரின் சாபம் அஷ்ட வசுக்களை எட்டியதும் அவர்கள் ஓடோடி வந்து வசிஷ்டரின் காலில் விழுந்து தம்மை மன்னிக்க வேண்டுமென்று கேட்டனர். வசிஷ்டர் மனமிறங்கி பசுவைக் கொண்டு சென்ற பிரபாசன் பூவுலகத்தில் பிறந்து நீண்ட காலம் புகழ்பெற்று வாழ்வான் என்றும் மற்றவர்கள் எழுவரும் பிறந்த உடனே மரணமடைந்து தேவலோகம் திரும்புவர் என்றும் சாப விமோசனம் அளித்தார்.

கங்கையின் இச்செயலால் சந்தனுவும் மற்றவர்களும் அருவருப்பும் கவலையும் அடைந்தனர். "என்ன பெண் இவள்? இவள் தோற்றத்துக்கும் செயலுக்கும் சம்பந்தமில்லையே. எல்லோரிடமும் அன்புடன் நடந்து கொள்கிறாள். அப்படி இருந்தும் பிறந்த குழந்தையை ஆற்றில் போட்டுக் கொல்ல இவளுக்கு எப்படி மனம் வந்தது? அரக்கி போலல்லவா நடந்து கொள்கிறாள்" என்று மனதில் நினைத்த சந்தனு அவளுடைய நிபந்தனையை மீற மனமின்றி கோபத்தையும் குழந்தை இறந்த சோகத்தையும் கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டான். இவ்வாறு ஏழு குழந்தைகளைப் பெற்று அவை அனைத்தையும் கொன்ற பின் உரிய காலத்தில் எட்டாவது குழந்தையும் பிறந்தது. வழக்கம் போல கங்கை அந்தக் குழந்தையும் கங்கை ஆற்றை நோக்கி எடுத்துச் சென்றாள். சந்தனுவால் தன் கோபத்தை அடக்க முடியாமல் அவளை நோக்கி, "ஏன் இப்படிக் காட்டு மிராண்டி போல் நடந்து கொள்கிறாய். நீ பெற்ற குழந்தைகளை நீயே ஆற்றில் போட்டுக் கொல்ல ஒரு தாயான உன்னால் எப்படி இயல்கிறது? இனியும் இதை என்னால் பொறுத்துக் கொள்ள முடியாது. இக்குழந்தையைக் கொல்ல நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்." என்று கூறினான்.